Deze maand wordt mijn oudste dochter 16 jaar.

16 jaar die voorbij zijn gevlogen. Ik herinner me nog als de dag van gister dat ik zwanger van haar was. De euforie van dat moment was groot. Het hoogte punt uit mijn leven. Toen ik de test had gedaan was ik alleen. Ik heb staan dansen in mijn huis en vroeg me af hoe ik dit zou vertellen aan haar vader. Ik was er heilig van overtuigd dat het een meisje was en dat ze Pipijn zou heten. Geen spoor van twijfel had ik. Ik heb een prachtige kaart gekocht met de zwangerschapstest daar in geplakt en die aan Willem gegeven toen hij thuis kwam. Onderweg in de auto klonk Stevie Wonder, de favoriet van Willem met het nummer Don’t you worry about a thing. Ik heb nog nooit zo hard mee gezongen. Ik kreeg een vermoeden van mijn zwangerschap toen ik een croissant met jam at en dat zo fantastisch lekker vond dat het mij zeer verbaasde. Ik hou helemaal niet van croissants en al helemaal niet met jam. Ik kan me nog de smaaksensatie herinneren. Maar toen dacht ik; wat raar… en het begon te zingen in mijn hoofd.

Ook de bevalling vond ik een feestje, begrijp me goed, ik wist niet waar ik het zoeken moest. In bad, uit bad, op de bank, op de grond, alle hoeken van de kamer heb ik gezien. En uiteindelijk, in tijd viel het mee, kwam ze vanuit een hurkhouding op deze wereld. Wat een feest, een eerste kindje. Zo lief, zo zacht en zulke prachtige dikke volle lipjes, toen al!! Die eerste nacht, zo samen in het grote bed, ik kan het me nog zo goed herinneren. En het was ook zo vertrouwd. We kenden elkaar, zo leek het en zo lijkt het nog steeds.

En nu wordt ze zestien, mijn kleine meisje. Alles zit er op en aan, een echte puber, boos, lief, grote mond maar ook nog steeds dat kleine meisje. En ze heeft een vriend. En ze vindt het leven leuk. Ze gaat er wat leuks van maken, ik geloof het vast. En naast haar staat mijn zoon, twee jaar jonger. Deze week ging hij opeens naast mij staan, zijn handen leken wel enorm, hij is net zo lang als ik. Zijn stem wiebelt en hij heeft een klein snorretje.

Mijn kleine Splinter, die bij de geboorte van schrik vergat te ademen, het ging wel erg snel die geboorte. Ook dat kleine ventje is bezig een man te worden. En hij verbetert me en beschermt me als ik iets doms verzin. Of hij zegt; mam, je moet beter op je I phone letten, straks gaat ie stuk, leg hem even ergens anders neer. Van dat soort dingen. Soms schrik ik er van en wil ik niet dat ze groot worden. Het is een lastig proces, los laten.

Het gaat me te snel, nog een paar jaar dan vliegen ze uit. Ik denk er niet graag aan, ik koester nog even dat ze dicht bij me zijn. Ze zijn mijn alles, die kids. Of je nu boos bent, grappen maakt, ze te laat thuis komen, ze grote monden geven, het maakt allemaal niet uit. Onvoorwaardelijke liefde, dat is het. Het is nu vakantie en ze zijn gezellig thuis. Moeilijk om op deze leeftijd iets te verzinnen wat we even samen kunnen doen. We gaan zo lekker met zijn drieën naar Amsterdam, Sushi eten bij Sing Sing. Daar kan ik ze een plezier mee doen. Dat zal gelukkig niet overgaan. Genieten van de leuke dingen die je samen kunt doen. En over 4 weken de verjaardag vieren van deze oudste kanjer. Willem en ik hadden leuke ideeën over hoe dat te vieren. We wilden samen koken voor haar en haar vrienden. Dat is nog een stapje te ver. We moesten de teleurstelling verbijten. Wat wil je dan Pip, vroeg ik? Lekker borrelen bij jou thuis mam, met paps erbij en mijn vrienden. Vanaf half tien op vrijdagavond. En graag met sushi, gewoon voor de gezelligheid. En daarna ga ik stappen met mijn vrienden. Oke Pip leuk plan!!! Gaan we doen.

Kleine meisjes worden groot, maar in mijn hart blijft ze altijd dat kleine lieve meisje.

X Cleo