Toen ik vanochtend op inkoop ging en de deur uitliep omarmde de extreme kou mij in alle hevigheid.

De inkoop tijd voor de winter is weer begonnen. De uitpaktijd in de winkels ook. De zomercollectie komt binnen en het uitpakken ervan voelt als Sinterklaas spelen. Het is de leukste tijd van het jaar.

En dat roept hebberigheid op… je wilt dat zomerbloesje aan, die vrolijke, of die met die mooie print. Maar tegelijkertijd word ik bevangen door de kou en sta ik een uur later te staren naar de wintercollectie van 2012. Mooie prints, warme kleuren en weg met de saaie degelijke winterlook. Wat dat betreft is het een feest. Recessie levert een feestje op in de winkels. Vrolijkheid, rijkheid, prints, tweeds, het komt er allemaal. Alles wat je nu oppot is bedoelt om de vrolijkheid terug te halen, aan te kopen en in je kast te hangen. Nostalgie komt terug. Oude normen en waarden vinden opnieuw hun weg en relativerend stappen we met een voorzichtig optimisme het nieuwe jaar in.

Maar we beginnen met kou en nog eens kou. Ik heb gisteravond mijn verwarmingsdeken opgezocht. Het klinkt vreselijk maar het is waar. Ik doe hem een uur aan voordat ik in mijn bedje stap. Even lezen en dan gaat de verwarming in bed weer uit. Ik ben bang om met stroom te slapen. Dat vind ik eng en ik heb een bijgeloof dat ik dan uit mijn eigen balans tril. Philips zal het wel grote onzin noemen, maar toch. Zo heb ik ooit eens op een trilplaat gestaan. Het verhaal klonk aannemelijk; Je traint al je spieren, fantastisch riep iedereen. Nou, ik weet het niet, maar ik trilde helemaal uit mijn eigen jasje. Dat voelde helemaal niet goed. Kotsmisselijk kwam ik van die plaat af en ik was mijn eigen aura even helemaal kwijt. Tja. Sommige mensen kunnen echt nergens tegen.

De woorden extreem en relativeren komen iedere keer weer in mijn hoofd op.

Alles wat was is niet meer, anders kijken, anders denken, opnieuw voelen en je keuzes maken. Van 4 vakanties naar 2 vakanties, van twee keer per week uit eten naar eens in de maand, ik noem maar eens wat op. Dat is behoorlijk relativeren dacht ik zo.

Extreem, dat zijn de media, dat is het weer, 30 graden in september (wintercollectie)en minus 10 in februari (zomercollectie). Dat is best extreem. Omdat ik een zomer gevoel had liep ik vandaag op zomer gympen in deze kou. Dat is ook best extreem.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik koppel het aan elkaar. We gaan extreem relativeren. Dat klinkt …LEUK! We halen oude ideeën uit de kast. Oude succesnummers brengen we terug.

Een klein geheimpje. Het oude ’’ Lekker’’ op de Wagenweg komt terug in een nieuwe zomer en winterjas. We gaan het gewoon zelf doen. Met een verwarmingsdeken erbovenop. Nostalgie of vernieuwing?

Allebei. Gewoon extreem relativeren, neus naar voren met een voorzichtig optimisme.

De kou verdwijnt nu al uit mijn lijf. Op naar de zomer, maar wel graag een hele extreme.

x Cleo