Afgelopen week wilde ik even mijn verstand op nul zetten. De tv is daar vaak een goede hulp bij.

Sommige docusoaps tarten iedere vorm van onverdraaglijke lichtheid in mijn bestaan. Want licht was het op mijn tv en ondraaglijk eigenlijk ook wel.

Het verhaal beschrijft een belgische schone die in LA het geluk heeft gevonden. Althans zo komt het over, en dat is dan in ieder geval haar interpretatie van geluk.

Misschien kan ik er iets van leren. Ik maak me enorm druk om me door deze crisis heen te worstelen, om sinterklaas cadeaus met een crisis budget te verzinnen, een collectie te maken, enz. enz. en deze dame maakt zich druk over… eigenlijk niks. Misschien over een te hard, te veel, lachende echtgenoot die alleen maar met een big smile voor de camera ronddwarrelt. Hij moet enorm rijk zijn gezien hun levensstijl, maar het lijkt er op dat hij dat verdiend heeft met voortdurend te lachen met zijn kale knikker (die Astrid overigens ongelooflijk opwindend vindt). Het leven lacht hun toe en zij het leven.

45 minuten kijken naar Koi vissen die in hun vijver rondzwemmen en waarvan er minimaal één is overleden. Waarvan het verdriet zo groot is dat we daar zeker een half uur tv aan besteden.

Het inruilen van de dode vissen voor nieuwe is ook een ware kunst voor Astrid. En de blijdschap van den John (zo noemt zij haar man)  is van een ongekende gepassioneerde, iets wat kinderlijke, niet te stuiten LA ‘fun’.

Ach, dat is past écht relativeren. Als je dit gezien hebt, heb je voor de komende drie jaar geen last meer van depressies. En mocht je toch in alarm fase 2 komen dan kijk je gewoon op programma gemist van 4 december.

Is het leven nou zo simpel of maak ik het me zelf het zo moeilijk?

Als ik nu wat botox, een paar lichaamscorrecties en een kleine facelift toepas. Een paar mooie jurkjes scoor, me in het vliegtuig wurm en me laat vliegen naar dat ongelooflijke LA waar het leven licht en warm is (hmmm dat is wel een belangrijke) en waar mannen eindelijk weer eens de hele dag lachen.  Waar ik me alleen maar druk hoef te maken om een enorme hunk aan het (vis) haakje te slaan, vooral mooi te zijn, op hoge hakken te kunnen lopen (een werkje), het verschil tussen een goudvis en een Koi vis te begrijpen, te kunnen rouwen om vissen ipv om mensen…dan ben ik wel een heel eind op de goede weg!!!

De vraag blijft…welke weg? Of raak ik daar juist helemaal de weg kwijt?

En hou ik wel van rijke mannen die me de hele dag kusjes geven en die ik na 3 dagen in elkaar ga slaan omdat hij die afschuwelijke grijns van zijn smoel moet halen?

Nee. Ik ben echt blij voor Astrid in Wonderland!

Mijn karma is vrees ik iets minder luchtig. Maar wél met echte mensen, en echte problemen, en echte crisis. Nu dan maar vrolijk naar bed gaan met Astrid in mijn achterhoofd.

Merry Christmas en een luchtig nieuwjaar.

X cleo

Ik ben iemand die niet zo in het verleden leeft, maar soms zijn er momenten dat de vele opgebouwde herinneringen ergens een plekje verdienen. Behalve in mijn hoofd en hart leiden ze een actief leven, maar ik heb ook dozen vol oude herinneringen, brieven, dagboeken, schoolschriften en massa’s foto’s die een boek waardig zijn.

Ik had al langer het plan om door die dozen heen te lopen, ook omdat het interessant is om te zien of mijn herinneringen stroken met hetgeen er in die dozen zit.

Ik had niet kunnen bevroeden wat een directe aanleiding zou kunnen zijn om die dozen al eerder van zolder te tillen.

Maar die aanleiding kwam als donderslag bij heldere hemel.

Het plotselinge overlijden van een van de dierbaarste mensen in mijn leven. En ondanks dat we elkaar de laatste jaren niet zagen lag er een hele diepe verwantschap, genegenheid en onvoorwaardelijke liefde. Daar hebben de laatste jaren niets aan afgedaan.

Ruim 32 jaar vriendschap gingen hier aan vooraf.  En in mijn geval was dat vanaf mijn dertiende. We hadden veel gemeen en daar lag ook de diepe verbinding. We fantaseerden over een eigen winkel,dat is ons beiden gelukt, we staan beiden in de top tien van het vele verhuizen, onderhandelen, wat winst maken en weer opnieuw beginnen was de grootste lol.

Funda heeft geen bestaansrecht zonder ons gekken. Dat hadden we niet samen verzonnen maar dat deden we beiden ons hele leven, tot groot ongenoegen van onze omgeving. We woonden beiden in Deventer, gingen samen naar Zwolle, werkten beiden in winkels, woonden in college sjaals (hoe verzin je het), zongen om het hardst in de auto mee met Barbara Streisand (guilty) gingen na de studie allebei naar het westen, hij naar Den Haag, ik naar Amsterdam, waar we onze dosis geluk, liefde, onzekerheden en ondernemerschap aktie bleven onderzoeken.

Hij opende zijn eerste winkel in Haarlem, ik later ook, hij daarna in Denhaag, ik later ook en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hij bleek meer van mannen te houden…en ik  ook.

Het allerleukste vond hij om me ongelooflijk gek te maken. Dat lukte goed. De vele foto’s die ik vond gaven een overeenkomstig beeld. Hij keihard lachend als ik in de sneeuw op de hoogste berg werd gezet, niet kon skiën en toch naar beneden moest. Hij kon het wel,maar ik had géén idee. Ik wist niet hoe te remmen en het enige wat ik zag was een lachende Herbert. Understatement ,hij kwam niet meer bij.

Dit is een incidentje, zo zijn er velen. Onze vriendschap was een doorn in het oog van zijn partner,er was weinig ruimte en vrijheid. Dat hij zo onverwacht is overleden voelt als een amputatie van een stukje van mij. We hadden ook de dolle tweeling kunnen zijn en zo geboren kunnen worden.

De herinneringen, de dozen vol met brieven, alles was en is zoals ik het ervaren heb. En dat maakt me blij. Toen ik 16 was kreeg ik pfeiffer en een heel serieuze versie. Ik was zo moe dat ik op de grond ging liggen slapen en dat heeft me drie maanden absolute bed rust gekost. Ik kon niks meer, zat onder de blaren,mijn hele lippen stonden strak en ik was er niet goed aan toe. Herbert bracht verlichting. Hij kwam iedere dag met bossen gladiolen. En dan gewoon iedere dag. Ik herinner me dat mijn moeder helemaal gek werd, er stonden,  zo bleek uit mijn dagboek, 22 vazen in de slaapkamer en hij ging maar door.En hoe harder mijn moeder riep dat ‘t heel lief was maar echt wel genoeg, hoe harder hij lachte… En daar kwam hij weer met de volgende bos.

Dit is slechts een fractie van alles wat ik hierover zou willen schrijven. Er is nog zo heel veel meer!!

Ik schrijf het vandaag in mijn blog om met een glimlach achterom te kijken. Te kijken naar wat er allemaal wel was en hoe jammer het is dat zijn leven nu voorbij is. Retail is een monument van een vent kwijt geraakt. En ik mijn lieve vriendje.

xxCleo

Het was een fraaie zondagmiddag. Een dag om op te ruimen, een wandeling te maken, rekeningen te betalen, lekker te koken en af te sluiten met een goede film.

Ja, zo’n zondagmiddag was het. Mijn middag bestond uit een deel van het bovenstaande én mijn auto uitruimen. Dat is regelmatig hard nodig bij mij, ik woon veel in mijn auto, ik rij rondjes , ik eet in de auto, ik verzamel bananenschillen, ik oriënteer me op nieuwe collecties en verzamel dat alles in die auto.

Mijn auto ligt dus regelmatig heel vol. Niet dat dat erg is want het maakt het leven ook overzichtelijk. Alles in een vierkante mini, en daar kan heel wat in weet ik uit ervaring!

De laatste weken ben ik heel druk geweest om idee en uitvoering op te doen voor de wintercollectie 2013. Dat klinkt heel ver weg maar dat is het al bijna… althans voor mij. Mijn auto lag bomvol ideeën voor collecties, minstens 3 paraplu’s ( geen idee waarom), zand van het strand, lege waterflesjes, de beroemde bananenschillen, parkeerbonnetjes niet te vergeten én nog een paar mappen. Ik heb het net allemaal schoongemaakt, dus vandaar dat ik het scherp op mijn netvlies heb.

Is dit interessant om te lezen vraag je je af? Misschien niet, maar het was wel aanleiding voor een korte tête a tête met de buurman van een straat verder. Ik had hem al lange tijd niet gezien en hij deed dat beroemde wandelingetje op de zondagmiddag. Mijn analyse klopt dus nog steeds. Ik hing half uit de auto me storend aan de stofzuiger die net niet smal genoeg is om tussen mijn stoelen door te zuigen. Dat is een vervelend probleem en een uitdaging voor de stofzuigerfabrikant. Een klein stofzuigertje dat overal tussen door piept, dat scheelt een hoop ergernis.

Afijn; ‘ha buurvrouw’ hoorde ik opeens en ik keek op. Ik trok mijn kleertjes recht, blote rug bedekkend, uit de auto kruipend om te zien wie mij aansprak. ‘Hoi buurman’ begroette ik. ‘Lang niet gezien,hoe gaat het?’ Het gesprek kabbelde voort, hij is een zeer intelligente man, zo een waar je een prima babbel mee kunt maken. ‘Hoe gaat het in de business?’ vroeg hij. Ik praatte hem bij en al snel kwamen we uit bij de crisis en de politiek. Echt een zondagmiddag chat, zal ik maar zeggen. We namen stelling in over de VVD en PvdA en spraken ons vertrouwen uit in een snelle en krachtige aanpak van een paar problemen.

We waren het helemaal eens. ‘Ja ja, het geld moet weer gaan rollen hè’, sprak hij vol overtuiging. Tja kom eens met wat nieuws joh, dacht ik nog. Maar net toen ik op het punt stond af te haken  wist hij mij  te vertellen hoeveel geld wij sparen de laatste tijd. Het is ongelooflijk veel!! En wat er zou gebeuren als daar een klein stukje van vrij zou komen en weer uitgegeven zou worden. Het was net geen dansje om de auto maar het scheelde niet veel! In ons land is nog heel veel geld aanwezig maar we zetten alles letterlijk en figuurlijk vast, zo simpel is het.

Ik werd met de minuut enthousiaster. Wow, de getallen dansten mij om de oren. Ergens weet je het wel, maar ook weer niet. Als we er maar in blijven geloven! Wat een impuls zou dat geven! Als iedereen er op een zondagmiddag net als wij alleen maar over zou denken… Ik denk dat de herfst spontaan van zoveel positieve energie overslaat in opnieuw zomer! Zoals we elkaar de put in praten… zo praat mijn buurman ons er ook zo weer uit!

Voor mij was het een zonnige zondagmiddag opeens. Ik werd helemaal blij van die man. De stofzuiger deerde mij niet meer. De troep die ik op moest ruimen was zo weg en ik ging op weg naar mijn citroenkip, misschien deze keer wel met een vleugje zoet. Het zoet van positieve energie. Het zoet van overheerlijke chocoladetaart, behorende bij een mooie zondagmiddag.

X cleo

Als ik het uitspreek kijkt iedereen mij aan alsof er iets ernstig mis is in mijn hoofd. In mijn vorige leven zat ik niet in de modewereld en had ik zo’n opmerking ook niet kunnen waarderen…

De nazomer is immers een geweldige periode. Met name rond ‘t middaguur is het een onverwacht cadeautje als het weer rond die twintig graden uitkomt. Wat vocht in de lucht, met blote voetjes, nog even dat boterhammetje in de zon en genieten. Een voorzichtig bruin blaadje dat al naar beneden valt… ook dát heeft ook nog zijn charme. Nog even geen jas van de kapstok af, nog geen interne verhuizing in je kledingkast van zomer naar wintergarderobe; tja ook dat levert punten op.

Al deze absolute waarheden en emoties gaan voor mij niet meer op.

Sinds dit meisje in de modewereld zit droom ik van een uitlevering van wintermode als het winter wordt en andersom, een zomerbeeld als het zomer wordt.

Logisch als wat! Maar er is echter één groot probleem; of de weergoden begrijpen niet wanneer ze wat uit de lucht moeten laten vallen of de modewereld begrijpt Nederland en ons klimaat niet.

Vanaf juli komt de wintermode in onze winkels binnen en ik verkeer in extase van het bont, de winterjassen, mooie knit en andere comfortabele gezelligheid. Ik wil dolgraag die fantastische jassen aan die momenteel in onze winkels hangen!

Het liefst koop ik een snowscooter en scheur ik door de straten met een toeter, een beauty van een winterjas aan, geen Ugg meer want die zijn passe (oeps!) maar mét stoere laarzen van Walk in the Park of wat denk je van Timberland!! Helemaal terug van weggeweest in hippe kleuren, met veel comfort en mega stoer.

Ik zit  ‘s avonds te wachten tot het afkoelt. Tot er wat kippenvel op mijn lijf verschijnt en ik naar boven kan  stormen voor mijn wintergarderobe (die uiteraard in de actiestand al klaar voor gebruik is) en ik mij kan wanen in die overheerlijke trui. Dan ren ik vervolgens weer naar beneden en word ik iet wat kritisch bekeken door mijn geliefde pubers. ‘Mam moet dat nou? De zon schijnt nog steeds hoor!’ Ja lieverds, ik begrijpt het, maar ik zit al in het winterseizoen en ik wil héél graag laten zien hoe heerlijk het er allemaal weer uit ziet.

Het is natuurlijk altijd lastig om je zelf in de promo te gooien maar ja…. Een ander doet het niet dus dan zelf op de barricaden!!

Gelukkig zijn mijn meisjes in de winkels ook erg blij. Blij met al die dozen, blij met pakbonnen, blij met barcodes. Blij met het grote sinterklaasgevoel dat wij in een nieuw seizoen altijd weer hebben. We zijn blij tijdens de vergadering.  We verzinnen de leukste combinaties, inspireren elkaar, nodigen bij voorkeur een leverancier uit die verteld over zijn of haar passie voor hun merk.

We beoordelen de pasvorm, kijken naar de omruilmogelijkheden voor items die niet goed blijken te zijn.

We overleggen over elkaars hardlopers in de collectie. Ondanks 10 dezelfde winkels is het koopgedrag per plaats toch weer anders.  En zo zitten wij echt heel blij te zijn!! Ook al schijnt die verrekte zon me al weer veel te lang in mijn gezicht. En heb ik net de tv hardhandig een schop gegeven, 24 graden dit weekend. En moet ik weer op zoek naar dat inmiddels al begraven slippertje. Jak!

Maar ik hou me vast aan dat blije wintergevoel.

Het allerleukste deel van ons vak is om je klant met een blij gevoel weer naar huis te sturen.

Inspiratie is in deze tijd een absolute noodzaak geworden om het onpasselijke gevoel, van datgene wat de media voortdurend over ons heen kwakt, kwijt te raken. Dat kleine, korte geluksmomentje wat je iedere dag heel even wilt voelen om weer met een lekker vermoeid gevoel ‘s avonds je bedje in te stuiteren. Dat is toch iets wat je overeind houdt.

Wat er deze winter nog allemaal binnenkomt behalve de merken die je op de site kunt vinden?

Geweldige kookboeken; ook veel vegetarisch, uiteraard mannenkookboeken, kinderfeestjes bouwen, taarten bakken, winterpannetjes, kortom een behoorlijk assortiment dit seizoen.

De enige echte stormparaplu om maar even in de sfeer te blijven (een leuk mannencadeau), de ideale creditcard wallet (uitgevonden door de TU in Delft) is een absolute must in de pocket en in onze eigen tas. Binnenkort te vinden bij de kassa’s van …LEUK! en geloof me; dat zijn al twee cadeaus minder om over na te denken in december.

De blauwe mele kommetjes komen op veler verzoek in de winkel in verschillende maten. Ditmaal krijgen we ook stoere snijplanken en dienbladen van steigerhout, lekker licht in gebruik en prachtig om te zien.

Dit weekend wordt  de collectie van Madame Stolz in de winkels uitgeleverd, mooie accessoires voor in huis.

En als klap op de vuurpijl gaan we een breed assortiment LA Organic biologische olijfolie brengen. Zowel om te mee koken als andere kwaliteiten voor salades  en stoofpotten. In verschillende milliliter en verpakkingen. Het smaakt niet alleen geweldig maar de look en uitstraling mogen er ook zijn! Ontworpen door favoriet Philippe Starck. Uiteraard kun je proeven in onze winkels.

Overige produkten van stoer olijfhout zullen deze prachtige lijn ondersteunen. Eind september verwacht in de winkels!!!!

Ik weet eigenlijk oprecht niet meer wat anders te zeggen en schrijven dan: Bij …LEUK! schijnt de zon, in zomer en winter !!

We kunnen niet wachten je te begroeten!!!!

Liefs

Cleo

Soms liggen hoop en vrees heel dicht bij elkaar. Voor mij was het de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met het eindexamen van een kind.

De dame in kwestie stond er behoorlijk goed voor toen ze haar eindexamen begon maar iedere dag als er weer een vak was geweest en ik informeerde hoe het ging, hoorde ik steevast… “ik heb echt geen idee, ik vond het moeilijk! Ik durf internet niet aan te zetten om te zien wat de antwoorden waren. Ehm… ik weet het echt niet mam! “

Slechts één keer riep ze blij “dit heb ik serieus goed gemaakt “. Maar ja ze deed eindexamen in 7 vakken, wat heel positief is want dan heb je een compensatievak in een slecht scenario, maar ja… wat kun je er van zeggen. Mijn dochter zit op het Luzac wat mij goed is bevallen. Veel aandacht voor het kind, kleine klasjes, tot 17 uur naar school, leren op school, steun op zelfvertrouwen dus daar lag het allemaal niet aan.

De nieuwe examennormering hielp ook niet echt mee. Ook de kranten begrepen de normering niet helemaal en de verwarring was groot.
Uiteindelijk bleek het met name te gaan over de verplichte vakken en niet een totaal minimaal gemiddelde zoals iedereen riep. Dat zou ook betekenen dat de tentamens amper nog waarde zouden hebben. Voor de helderheid het ging over het gemiddelde van Nederlands, Engels en wiskunde.

Daar kwam ik achter na uitvoerig navraag te hebben gedaan. Lang leve de media (dat wisten we al). Zij maken alles nog even wat erger…en dan niet alleen de Telegraaf.

Dat was dus wel een soort van opluchting.

Afijn, de dag naderde… De avond daarvoor opperde Pip “ mam zullen we space kopen,ik ben zo zenuwachtig ‘. Voor dat je denkt dat ik een space cake consumer ben; dat ben ik niet, sterker nog ik heb nog nooit een weedje gerookt . Ik ben gewoon bang dat ik iets raars ga doen. Ik keek mijn dochter stomverbaasd aan. “Pip kom op, straks vlieg je het raam uit! Dan heb je zeker niets aan dat diploma. We gaan dit aan. ” zei ik. Dat heb ik geweten. In de ochtend arriveerde paps om samen deze bange uren door te brengen. De regel was als volgt: je werd gebeld als je een herexamen had of als je gezakt was en anders kwamen ze met taart langs.

De spanning liep hoog op. En zeker toen de huistelefoon ging , ik kan je vertellen dat ding gaat nóóit. Niemand kent dit nummer behalve school, maar er wordt nauwelijks op gebeld. En toen ging precies, op het gevreesde tijdstip, de telefoon. Het werd doodstil… Ik had de eer dat rottoestel op te nemen. Pip begon al bijna te huilen en uit mijn mond kwamen op voorhand al de nodige minder verfijnde teksten. Afijn,ik neem dat rotding op en wat denk je…. Tuut tuut tuut. Een bijna hartverzakking was het gevolg. Het vervelende van alle mobiele telefoons is ook dat iedereen, en dus alle kinderen, voortdurend appen en ze dus direct van elkaar weten wie er gebeld is.
Ondertussen was ik ook aan het appen met een andere moeder die echt aan stukje space cake toe was.

Ik citeer even wat apps:
C hoi hoe is het?
J crisiscentrum, hou maar op, ze slaapt nog heel even
C oh dat is fijn, hier gestreste kip, uitslag rond 12 uur binnen
J ik denk dat ze het niet haalt, dat gemiddelde cijfer, jak, maar nu tijd verstrijkt en ik nog niet gebeld ben krijg ik beetje hoop
C straks lachen we er heel hard om
J weer naar de plee
J kan niet lezen, zit te wordfeuden
C f*ck dit wordt vervelend
J maar Pip heeft het gehaald hoor, denken we… ik word gek.
C ben ik niet zeker van, shit de bel gaat… jak de postbode.
J moet weer na de plee.
J gezakt
C gedverdemme wat enorm k*#, ze heeft zo hard gewerkt, wat rot voor jullie

Ondertussen ziet Pip de apps voorbij komen en ziet ze wie er niet door zijn. Ik zit direct te rekenen; volgens mij gaat dit op alfabet, althans, zo lijkt het.

De spanning neemt toe. Waar blijven ze? Waar blijft de taart? Zoveel kinderen zitten er niet in een klas, wat duurt dit lang.
Voorzichtig roep ik, ik denk toch…. dat je…. En opeens zie ik een witte doos voorbij schieten. Pip gil ik, je bent door!!! Ik ren naar de deur en begin te juichen. De lerares komt binnen, Pip staat enorm te huilen van de spanning en ik doe gezellig mee en ook de lerares houdt het niet droog.

Wat geweldig gedaan meisje. Wat top!!!

We drogen onze tranen en ik heb nog nooit met zoveel plezier een paar honderd calorieën weg getikt . Jeetje mina, wat een spanning en wat rot dat haar vriendinnetje niet door is. Gelukkig is met haar wel alles goed gekomen en kan ze alsnog de opleiding doen die ze graag wilde.

Doe mij nog een paar examens. Vele ouders zullen dit ook meemaken en bij deze wens ik jullie heel veel sterkte en wijsheid toe. En als ze geslaagd zijn kun je je ze belonen met onze geweldige UGG 60% korting aktie. Hoe leuk is dat!

Het is bijna vakantie, ik kijk er naar uit. Het was voor alle retailers een pittig seizoen. Wat je nu niet hebt uitgegeven bewaar je hopelijk voor een lange en koude winter. De middenstand zal daar blij mee zijn. Er is maar één sleutel voor het einde van een recessie en dat zijn wij zelf! Geld moet rollen en blijven rollen. Ik hoop dat de positiviteit na de zomer weer terugkeert. Dat we er weer zin in hebben. Bij enige vorm van depressie adviseer ik de film Intouchables, een waanzinnige film die relativeert en weer laat zien waar het werkelijk allemaal om gaat. Een dijk van een boodschap waarbij de tranen van ontroering enerzijds, maar ook tranen van de grote glimlach blijven stromen. Direct daarna op vakantie en dan kan er helemaal niets meer mis gaan. En daarna…dan zijn wij er weer! Het moet toch …LEUK! blijven, niet waar?!!

Liefs Cleo

Voel toch even behoefte om in te spelen op de actualiteit in de modebladen van dit moment.

Een heel onderwerp dat maar weer eens uitgebreid besproken moet worden. Het gevolg is dat,  als je er nog helemaal niet mee bezig was, je nu zeer bewust wordt van lichaam en geest inzake onderwerp Bikini.

Lieve lezer, u hoeft zich geen zorgen te maken dat …LEUK! ooit gaat bevallen van verkoop van bikini’s.

Allereerst begrijp ik zelf helemaal niet hoe een mens leuker wordt van een bikini. Ja jonge meisjes met strakke lijfjes, dat wil nog wel. Maar ook oude meisjes met strakke lijfjes ergeren zich aan het losse vel op hun strakke lijfjes, dus probleem is hetzelfde. Dan hoef ik het al helemaal niet te hebben over iets minder strakke lijfjes in bikini of nog een gradatie ingewikkelder; volle lijfjes in bikini.

Ik hang er tussen in, ik heb beetje van alles, beetje strak, beetje vet,  beetje bol hier en daar maar met een heel jonge geest, dat dan weer wel… pfft.

In de Linda werd het onderwerp breed uitgemeten, wat op zichzelf genomen helemaal leuk is. Ik hou wel van zelfspot en cynisme. Beetje jammer dat er wel héél veel strakke lijfjes met bikini in stonden. Als we nou toch bezig zijn doe mij dan een te dik lijf in een te kleine bikini ofzo.  Kijk, daar herkennen we ons in. Daar word je wel weer  blij van, dat relativeert nog een beetje! Daar kunnen we nog om lachen.

Nou ik zat helemaal niet te lachen na het lezen van de Linda. Jammer Lin, ik had het graag uit proporties getrokken, daar ben je namelijk ook best goed in.

Voor dit meisje alleen een bikini achter het huis. Daar waar niemand mij ziet behalve mijn kinderen en lief. Nou lief vindt alles mooi aan mij en kinderen, ach die kan ik nog net aan.

Maar op het strand waag ik mij niet meer in bikini. Het is net zoiets als de legging van de jaren zeventig. Het kán gewoon niet meer. Gewoon leuk tuniekje er over heen zodat net het bovenste van je benen onzichtbaar blijft, of een kort lekker broekje, ook heel prima. Zo  heb ik uiteraard mijn collega’s van de bikiniwinkel in Haarlem ook weer gespekt (Nencies, leuke winkel hoor).                       Ik dacht, ik scoor een paar leuke badpakken met een geestig kort passend rokje. Je wilt niet weten wat een commentaar ik kreeg van mijn lieve familie. Ongeveer huilend van het lachen stonden ze me aan te kijken toen ik kittig met mijn buit het terras op liep. ‘Mam dit kan echt niet!!!! Doe uit! Weet je wel hoe oud je bent!! ‘ ( Je moet toch wel stevig in je schoenen staan om dit allemaal te overleven zonder een psych).

Ja dat krijg ik allemaal te horen. Het maakt hun helemaal niets uit. Een lief complimentje zit er bij ons niet in. Dus ik liep weer naar boven om nog eens kritisch in de spiegel te kijken. Hmm, beentjes net te dik, tja misschien hebben ze wel een puntje.

Zoeken naar de bon om het te ruilen. Helaas bon weg… Jammer.

Wat moet ik dan aan kreunde ik? ‘Mam gewoon een bikini en op het strandje een winterjas aan, simpel toch.’

Wat een gedoe toch dat lijfje.

Afijn, ik heb nu leuke korte broekjes gescoord, kom ik ook een eind mee. Is dat probleem voor de komende twee jaar weer uit de wereld. En daarna zal ik wel weer te oud zijn voor korte broekjes . Ik ben voorbereid! Tja.

Voor dit moment ga ik even genieten van eigen huis en tuin. Als ik naar buiten kijk regent het.

Thank god! Een leuk bloesje, lekker broekje, vestje en nog meer leuks! Heerlijk! Als ik langs spiegels loop hoef ik niet te schrikken. Geen blote narigheid te zien. En ‘s nachts doe ik uiteraard een heerlijk dim lichtje aan, zie ik er enig uit!

Mij maak je niet gek, happy rainy summer.

xCleo